Uittttttrrrrrrrrillen…

Hoe verwerkt een hert z’n trauma?

Heb je wel eens een hert gezien, dat zojuist ontsnapt is aan een tijger?
Hoe kom je als beest nou over zo’n ervaring heen? Als het over-allert blijft zou het toch sterven van de honger…

Wat we bij mensen zien is dat we na een heftige ervaring bij elke kleine signaal dat eraan herinnert we kunnen verstijven of juist op de vlucht slaan? We stoppen op dat gebied met leven, en komen vast te zitten in een oude ervaring. Als een hert dit zou gebeuren zou deze continue overallert zijn in een open veld. Het zou niet meer toekomen aan grazen, en misschien wel sterven van de honger?

Ok, een hert heeft een stuk minder cognitief vermogen om te denken ‘ojee, wat blijkt het leven opeens eindig? Wat stelt het eigenlijk voor?’ Maar voor de opslag van de lijfelijke emoties die de achtervolging heeft opgeroepen heeft een hert een hele gezonde oplossing: Uittrillen!

Dit kennen wij als mens ook. Na het zien van een ongeluk komen de beelden telkens weer voorbij. En als we dat laten gebeuren neemt dit vanzelf af. Wat wij verstaan onder ‘trauma’ is ‘onverwerkte ervaringen’ zijn de gebeurtenissen waarbij dit niet is gebeurt; waarbij werd voorkomen dat de beelden voorbij konden stromen. We werden te hard getroost ‘want het moest weg’ en ‘stoppen met huilen’. Of we ervoeren geheel geen bescherming, dachten deze ervaring niet aan te kunnen, en ‘stopten de beelden weg’.

Komen de beelden nu weer op? Laat ze alsnog uittttttrrrrillen.

Ode aan de psychische pioniers!

Pionier-deltavliegen

Gisteren vroeg iemand me hoe lastig het is om een patroon te doorbreken, waar je zo weinig grip op ervaart…

’s avonds zag ik opeens voor me, hoe we anno 2017 profiteren van eeuwen aan ervaringen. Voorheen ging je maandenlang 3 dagen per week op de sofa en ‘besprak je alles wat in je opkomt om dit te verwerken’. Freud tekende rond 1900 zo de eerste psychiatrische landschapskaarten. Het was dezelfde tijd dat met vliegkunst werd geĆ«xperimenteerd; met horten & stoten het kanaal over. Geen simpele en ongevaarlijke tocht.

Nu vliegen we in een dag de halve wereld over. Niet dat ons brein zo sterk evolueert; we houden flink wat oefening nodig om onze patronen aan te passen; Een psychische straalmotoren tempo vinden we waarschijnlijk pas als hersenelektrodes voor ons het werk doen. En toch wint de therapieland mijns inziens aan ‘tempo’.

Ik ben daarom heel dankbaar met de informatie die zoveel voorgangers hebben verzameld zowel in de oosterse als westerse filosofie. Het geeft een overkoepelend helder zicht op psychisch overleven en groei. Het psychologisch vakgebied verschuift steeds langzaam in zijn beeld en wordt met een integratie van ‘west en oosters denken’ zelfs wel lichter…Iinmiddels kijkt de wetenschap bijvoorbeeld niet meer alleen naar ziekte, maar ook hoe groei werkt.

Oftewel… ‘het mag ook makkelijker’. Het mag simpeler, en meer in balans tussen wat niet en wel werkt. We hoeven niet meer alle oude pijn dagen lang te doorleven om het te verwerken; aankijken is voldoende. We hoeven ook niet meer maanden alleen in onze onbewuste problemen te wroeten; aandacht voor ons zelf en onze wensen is onmisbaar. Mogelijk duurt de weg even lang, maar deze mag wel steeds leuker en biedt sneller de ervaring van groei.

Zo liften we mee op de ‘technologische’ ontwikkelingen in de psychologie. Ik zie weer Uganda voor me, waar men nooit telefoonkabels heeft hoeven aanleggen. Men sprong direct in het nieuwe mobiele tijdperk. Ik vind het een voorrecht om in deze tijd te leven met de energetisch mogelijkheden, die ook de psychologie meer integreert. We kunnen met steeds meer lichtheid groeien, zonder uren op de sofa te vertoeven.

Maar er is wel een maar… Als we dit plezier ontdekken is wel het hek van de dam, en dan willen we nog meer groei en levensvrijheid.