Uittttttrrrrrrrrillen…

Hoe verwerkt een hert z’n trauma?

Heb je wel eens een hert gezien, dat zojuist ontsnapt is aan een tijger?
Hoe kom je als beest nou over zo’n ervaring heen? Als het over-allert blijft zou het toch sterven van de honger…

Wat we bij mensen zien is dat we na een heftige ervaring bij elke kleine signaal dat eraan herinnert we kunnen verstijven of juist op de vlucht slaan? We stoppen op dat gebied met leven, en komen vast te zitten in een oude ervaring. Als een hert dit zou gebeuren zou deze continue overallert zijn in een open veld. Het zou niet meer toekomen aan grazen, en misschien wel sterven van de honger?

Ok, een hert heeft een stuk minder cognitief vermogen om te denken ‘ojee, wat blijkt het leven opeens eindig? Wat stelt het eigenlijk voor?’ Maar voor de opslag van de lijfelijke emoties die de achtervolging heeft opgeroepen heeft een hert een hele gezonde oplossing: Uittrillen!

Dit kennen wij als mens ook. Na het zien van een ongeluk komen de beelden telkens weer voorbij. En als we dat laten gebeuren neemt dit vanzelf af. Wat wij verstaan onder ‘trauma’ is ‘onverwerkte ervaringen’ zijn de gebeurtenissen waarbij dit niet is gebeurt; waarbij werd voorkomen dat de beelden voorbij konden stromen. We werden te hard getroost ‘want het moest weg’ en ‘stoppen met huilen’. Of we ervoeren geheel geen bescherming, dachten deze ervaring niet aan te kunnen, en ‘stopten de beelden weg’.

Komen de beelden nu weer op? Laat ze alsnog uittttttrrrrillen.